หลวงพ่อจง “ให้หวยสังกะสี”

หากพูดเรื่อง หวย คำว่า “หวย” คำนี้เป็นที่สนใจของหลายๆคน เพราะเป็นความหวังหรือความสุขเล็กๆ น้อยๆของคนจำนวนไม่น้อย  หวย มักจะมาคู่กับดวงและโชคลาภ วันนี้วันหวยออก #พรานหญิงได้นำเรื่องราวของหลวงพ่อจงที่มีคนมาขอหวยกับหลวงพ่อท่าน มาให้ทุกท่านได้อ่านได้ติดตาม เรื่องราวของท่านจะเป็นอย่างไร ไปชมกันเลย

หลวงพ่อจงนี่ความจริงให้หวยแม่น แต่คนรับหวยไปนั่นแหละเอาไปเล่นได้ดีหรือไม่ได้ดีก็ช่าง วันหนึ่งก็มีงานทำบุญกันที่ตลาดบ้านแพนที่อำเภอเสนา เขาก็นิมนต์อาตมาไปด้วย หลวงพ่อจงด้วย อยู่กันคนละวัด แต่ความจริงหลวงพ่อจงท่านอยู่ไกลกว่ามากท่านไปถึงก่อนเสมอ เวลาที่เขาทำบุญหลวงพ่อจงมีอาวุโสมากที่สุดนั่งข้างหน้า อาตมาก็มีอาวุโสน้อยที่สุดนั่งปลายแถวอย่างนี้เป็นปกติ และนอกจากนั้นพระคณาธิการก็มีอายุมากๆ กว่าอาตมาทั้งนั้น

เมื่อฉันข้าวเสร็จก่อนที่จะยถาสัพพี มีคนหนึ่งเข้าไปขอหวยหลวงพ่อจง เจ้าบ้านนั่นแหละเป็นร้านค้าเข้าไปขอหวยหลวงพ่อจง แล้วเขาเองก็เป็นร้านค้าสังกะสีเสียด้วยเขาก็บอกว่า “หลวงพ่อขอรับ การค้ามันไม่ค่อยดี อยากจะขอหวยสักสองสามตัว” หลวงพ่อท่านก็บอกว่า หวยท่านไม่มีหรอกท่านไม่รู้หรอกไอ้เรื่องหวยน่ะ ที่วัดท่านน่ะขาดสังกะสีอยู่กี่แผ่นก็ไม่ทราบ

ท่านพูดจำนวนร้อยแล้วก็มีเศษสิบเศษหน่วยเสร็จ ไอ้เลขมันก็เป็น ๓ ตัว ตามจำนวนนั้น อีตาแป๊ะนั่นก็เลยบอกว่า “ถ้าผมถูกหวยนะขอรับหลวงพ่อ ผมจะซื้อสังกะสีจำนวนเท่านี้ไปถวายหลวงพ่อเอาไปถวายโดยไม่ต้องเรี่ยไรใครขอรับ ขอให้หลวงพ่อให้หวย” ท่านก็บอก ไม่มีหวยหวยท่านไม่มี มีแต่สังกะสีเท่านี้ ท่านยังซื้อไม่ได้แล้วท่านจะรู้หวยได้ยังไง

อาตมาอยู่ข้างท้ายก็รำคาญปากเต็มทีเลยเรียกเถ้าแก่คนนั้นมาบอก “นี่มานี่แน่ะ” แกก็มาหาก็พูดดังๆ บอก “ไอ้เรื่องหวยน่ะ อย่าไปขอหลวงพ่อท่านเลย” ถามว่า “จำได้ไหมว่าหลวงพ่อท่านขาดสังกะสีอยู่กี่แผ่น” “เถ้าแก่ก็จำได้ว่าขาดอยู่ 600 แผ่นเศษๆ” ถามว่า “เศษเท่าไร” แกจำได้ก็เขียนเลขลงไป ก็เลยบอกว่า

“เอายังงี้ก็แล้วกัน เมื่อหลวงพ่อท่านต้องการสังกะสีเราก็เอาเลขสังกะสีนี่แหละไปซื้อหวย ถ้าหากว่าเราจะได้สังกะสีไปถวายหลวงพ่อจริงๆ เลขสังกะสีอันนี้มันก็เป็นหวย มันก็บันดาลให้ถูก เพราะว่าเราจะทำบุญเราจะซื้อเท่าไหร่ก็ช่าง แต่เมื่อได้สตางค์แล้วก็เอาไปซื้อสังกะสีถวายหลวงพ่อตามจำนวนที่ท่านต้องการ” หลวงพ่อจงก็หัวเราะคิกๆ คิกๆ ตามปกติท่านแบบนั้น ในที่สุดพอยถาสัพพีเสร็จก็กลับ

รุ่งขึ้นหวยก็ออก ปรากฏว่าชาวอำเภอเสนาถูกหวยกันเป็นตับ เลขท้ายสามตัว พอถูกหวยเสร็จเรียบร้อยแล้ว พ่อเจ้าประคุณอีตาแป๊ะก็ขนสังกะสีในบ้านแกนั่นแหละ ตามจำนวนที่หลวงพ่อจงบอกไว้ เอาไปถวายหลวงพ่อจง พอไปถึงขนขึ้นวัดไอ้วัดของท่านก็ใกล้เมื่อไหร่ เดินตั้งสองสามเส้นจากท่าน้ำกว่าจะถึงวัด มีถนนยาว ไม่ใช่สองสามเส้นเห็นจะเป็นห้าเส้นเศษ หรือจะกี่เส้นก็ไม่ทราบ มันไกลจริงๆ

ท่านหัวเราะชอบใจใหญ่บอกว่า วัดท่านไม่ได้มุงสังกะสีวัดของท่านมุงกระเบื้อง เอาสังกะสีมาทำไม
ตาแป๊ะแกก็เลยบอกว่า ก็หลวงพ่อบอกว่าต้องการสังกะสี ท่านก็หัวเราะชอบใจใหญ่ ถามว่าเถ้าแก่ขออะไรฉันล่ะ เขาบอกว่า ขอหวย ท่านก็ถามว่า ไอ้สังกะสีน่ะมันจำนวนกี่แผ่น เขาก็บอกเป็นจำนวนหกร้อยแผ่นเศษ
ท่านก็ถามว่า มันตรงกับอะไร เขาก็เลยบอกว่า ตรงกับเลขท้ายรางวัลที่ 1 ท่านก็หัวเราะชอบใจ ท่านบอกว่า ฉันไม่ได้ให้หวยนะ ฉันพูดเรื่องสังกะสี แต่สังกะสีที่เถ้าแก่เอามาฉันไม่เอาหรอก เพราะว่าที่วัดนี้ไม่ได้มุงสังกะสี

ความโลภอยากได้อยากมีทำให้คนหน้ามืดตามัว ไม่ทันยั้งคิดว่าวัดนั้นไม่ได้ใช้สังกะสีมามุงหลังคา แต่ด้วยอำนาจของการตั้งใจจะให้ทานก็ย่อมบังเกิดผลดี ก็ส่งผลดีกับอีตาแป๊ะและชาวบ้าน

ดังนั้น ชีวิตเราไม่ควรไปผูกติดอยู่กับหวยมากเกินไปแต่ให้ยืนอยู่ด้วยลำแข้งของเราดีกว่า แล้วบุญกุศลที่เราสร้างไว้จะเป็นพลังให้ไปสู่ความสำเร็จ ดีกว่าไปฝากไว้กับโชคชะตาที่เลื่อนลอย เรื่องราวที่กล่าวมาข้างต้นเป็นเรื่องที่เล่าสืบทอดกันต่อๆมา นำมาเผยแพร่บารมีครูบาอาจารย์เพื่อเป็นธรรมทานแก่ทุกท่าน สาธุ สาธุ

ใส่ความเห็น