◎อิทธิฤทธิ์อีเป๋อ◎

◎อิทธิฤทธิ์อีเป๋อ◎

ตอนนี้ขอมอบพระคาถาคงกระพันชาตรีป้องกันมีดไม้หอกดาบแหลนหลาวง้าวโตมรที่เคยใช้ได้ผลมาตลอดเป็นคงกระพันชาตรีดีนัก
◎คาถามหาคงกระพันชาตรี◎
ตั้งนโม 3จบ
อิติปิโส พันเกษา ภะคะวา พันสรรพอาวุธ พุทโธอุด ธัมโมอุด สังโฆอุด พระพุทธังห้ามสรรพอาวุธ หยุดด้วยพระพุทโธ
นะโมพุทธายะ

*ก่อนออกจากบ้านให้ร่ายพระเวทนี้ 3จบแล้วเป่าลมใส่ฝ่ามือลูบไปทั่วตัวจากศีรษะถึงปลายเท้าจะเป็นเกราะเพรชเกล็ดนิลป้องกันตัว

นนทบุรีเป็นเมืองแห่งทุเรียนพันธ์ดี กบ ชะนี หมอนทอง กระดุม กบแม่เฒ่า หรือแม้เเต่ก้านยาวเป็นที่ตั้งของชุมชนมอญที่เรียกกันติดปากว่า เกราะเกร็ด ปั้นหม้อ ปั้นไห ถ้วยชามด้วยดินเผาฝีมือประณีต เเละเป็นที่ตั้งของคุก ”มหันตโทษ” หรือที่เรียกกันติดปากว่า”บางขวาง” มันขวางทางซีวิตความก้าวหน้าในซีวิต ขวางแม้เเต่การมีซีวิตต่อไปด้วยโทษประหาร

ใครก็ตามที่ถูกส่งเข้ามาที่บางขวาง คือนักโทษที่มีโทษจำคุกตั้งเเต่ 10ปี ไปจนถึงตลอดซีวิตและโทษประหาร เข้ามาแล้วก็เหมือนเดินเข้ามาเมืองนรก ที่มีแต่ความทุกข์ทรมาน มีตั้งเเต่ความโหดร้ายทารุณ สมัยนั้นนักโทษคนไหนมีเงิน ทางบ้านฐานะดี ก็ดีไป มีความเป็นอยู่อุดมสมบูรณ์ ถ้าเป็นคนยากจนก็อย่าหวังจะได้รับความสุข

นักโทษคนไหนหน้าตาดีๆ ผิวขาวๆ ก็มักจะถูกสวนทวารเอามาเป็นเมีย ผู้ชายข่มขืนผู้ชายในบางขวางเป็นเรื่องธรรมดา ขาใหญ่มีน้องหรือมีเมียเป็นสิ่งที่ทำได้ในบางขวาง ท่านว่าต้องแย่งข้าวกันกินแย่งถิ่นกันอยู่ แย่งคู่เคียงนอน เเย่งหมอนกันหนุน ฆ่ากันตายเพราะเหตุที่กล่าวมาเเล้วปีละหลายศพ

เกิดคดีฆ่ากันตายในคุกจังหวัดพัทลุง น.ช.กล่ำได้ น.ช.กุนเป็นเมีย รักและหวงเป็นอย่างยิ่ง ต่อมาน.ช.กล่ำจับได้ว่า น.ช.เอียด เขียนจดหมายบอกรัก น.ช.กุน ก็เป็นเดือดเป็นแค้น พอลงมาเจอหน้ากันในโรงเลี้ยง น.ช.กล่ำเอามีดที่ทำจากเศษเหล็กเเทงไข่ น.ช.เอียดจนตายคามือ ทางผู้บัชชาการเรือนจำพัทลุงจึงทำรายงานมายังอธิบดีกรมราชทัณฑ์ เพื่อขอย้าย น.ช.กุนมายังคุกบางขวางเพื่อป้องกันเหตุร้าย

หลังจาก น.ช.กุนถูกย้ายมาบางขวาง น.ช.กล่ำก็มีแต่ความระทมเศร้า ที่สุดจึงผูกคอตาย เมื่อน.ช.กุนมาอยู่คุกบางขวางด้วยความสวยแบบน้องในคุก ทำให้มีบรรดาขาใหญ่มาเกาะเเกะแต่ น.ช.กุนไม่เล่นด้วย จนกระทั้งมาถูกใจ น.ช.แป้น ที่ทำหน้าที่ดูแลด้านเกษตรในคุก พืชผักที่ปลูกได้ส่งเข้าโรงครัว ที่เหลือก็ขายออกไปตลาดสดนอกคุก น.ช.แป้นจึงมีเงินที่เรียกว่า ”มุก”มากกว่าขาใหญ่เสียอีก น.ช.ตกลงอยู่กินกับ น.ช.แป้น

น.ช.กุนมีข้อเสีย 2 อย่าง คือ ข้อแรก เล่นการพนันเป็นไฟ และสองติดยาเสพติด เงินที่ได้จากน.ช.แป้นก็เอาไปลง วงพนันหมด ที่พอเหลือบ้างก็เล่นยาเเสพติด น.ช.แป้นมีเงินเท่าไหร่ก็ถูก น.ช.กุนผลาญหมด พอ น.ช.แป้นไม่มีเงินให้ น.ช.กุนก็เเอบเล่นหูเล่นตากับนักโทษคนอื่นเพื่อจะตีจาก แต่น.ช.แป้นตามหึงและอาละวาดจนบาดเจ็บเลือดสาดไปหลายราย

ถึงคิวของ น.ช.ลุ่มหัวหน้าโรงเลี้ยง ที่มีฐานะดีเพราะเบียดบังเงินค่าใช้จ่ายไว้ได้มาก พอน.ช.กุน มาทิ้งหางตาบ่อยๆเข้า น.ช.ลุ่มก็เลยได้น.ช.กุนมาเป็นเมีย ทำเอา น.ช.แป้นอกหัก เงินก็หมด ต้องนั้งกอดเข่าเจ่าจุก คิดหาทางแก้แค้น น.ช.ลุ่มที่มาแย่งเมียตัวเองไปกกกอด

บรรดานักโทษในคุกต่างซุบซิบกันว่า อีกไม่นานเกินรอเลือดนองคุกเพราะเเรงหึงแน่นอน!!
น.ช.ลุ่มมีลูกอมเมฆสิทธิ์หลวงพ่อทับ วัดอนงคาราม อมไว้ในปาก เรื่องหนังเหนียว แมลงวันไม่ได้กินเลือดเป็นที่เล่าลือมาก ส่วน น.ช.แป้นนับถืออีเป๋อ คำว่าอีเป๋อเป็นเครื่องรางฝ่ายต่ำ ที่หล่อเป็นรูปผู้หญิงเปลือย

น.ช.แป้นสักรูปอีเป๋อไว้ที่ต้นขาสองข้าง ไม่ไหว้พระ ไม่สวดมนต์ วันดีคืนดีร่วมเพศจนน้ำกามเคลื่อนแล้วนำมาทาที่รอยสักอีเป๋อ เอาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำกามเอาไว้ ในการต่อสู้กับคู่ต่อสู้
น.ช.แป้นจะเอาผ้าเช็ดหน้าที่ซับน้ำกามเอาไว้ฟาดลงไปที่ศีรษะ หรือลำตัวของคู่ต่อสู้ เพื่อทำให้ความขลังของพระเครื่อง เครื่องรางของขลังหมดไป จากนั้นจึงจะใช้มีดคู่มือ คู่ต่อสู้ที่เคยเหนียวเคยคงกระพันชาตรีเป็นเสร็จ น.ช.แป้นทุกราย ไม่ถูกแทงตายก็บาดเจ็บสาหัส

น.ช.แป้นเก็บความเเค้นไว่เเน่นอก ไว้ในใจ คอบรอวันชำระ จนถึงวันปีใหม่ ทางเรือนจำได้จัดให้มีการละเล่นรื่นเริงระหว่างชาวคุก มีมโนราห์ ลิเก มีเพลงฉ่อย มีรำวง ให้บรรดานักโทษได้รื่นเริง ลืมความทุกข์ยากที่ผ่านมาทั้งปีทั้งหมด แม้เพียงชั่วขณะ พองานยุติก็พบว่าตัวเองยังอยู่ในเมืองนรกเหมือนเดิม

วันนั้นน.ช.ลุ่มกับน.ช.กุน ร่วมแสดงลิเกโดย น.ช.ลุ่มรับบทเป็นตัวโกง น.ช.กุนเป็นนางเอกช่วงหยุดพักการเเสดงทั้งคู่นอนพักเอาแรงอยู่หลังโรงลิเก น.ช.แป้นจึงย่องขึ้นไปพร้อมด้วยมีดในมือและผ้าซับน้ำกามที่ขอดมุมไว้เป็นปม พอเข้าไปใกล้ตัว น.ช.ลุ่มก็ใช้เท้าถีบเต็มเเรง แล้วร้องว่า
”ไอ้ลุ่ม มึงถึงที่ตายแล้ว มึงแย่งเมียกูมา กูมาเรียกศักดิ์ศรีของกูคืนโว้ย” น.ช.ลุ่มลืมตาขึ้นมาก็สายไปแล้ว มีดในมือของ น.ช.แป้นกระหน่ำเข้าที่หน้าอกซ้ายทันทีไม่เข้าแต่เพียงจุก น.ช.กุนเห็นผัวใหม่ถูกผัวเก่าเเทงก็ร้องวี๊ดว้าย พุ่งเข้ากอดปล่ำผัวเก่าที่กำลังคร่อมแทงผัวใหม่อุตลุด

น.ช.ลุ่มปล้ำแย่งมีดจาก น.ช.แป้นมาจนได้ จากนั้นใช้มีดแทงเข้าที่ลิ้นปี่ของ น.ช.แป้น แต่ไม่เข้าเหมือนกัน

น.ช.แป้นสะบัดหลุด ชก น.ช.ลุ่มเข้าที่เบ้าตาจนหงายหลังผลึ่ง ปล้ำแย่งมีดคืนมาได้มือขวาถือมีด มือซ้ายล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าที่ซับน้ำกามออกมาแล้วฝาดลงไปบนศีรษะของ น.ช.ลุ่มอำนาจความต่ำของอีเป๋อ ทำให้อานุภาพลูกอมหลวงพ่อทับวัดอนงคาราม หมดไปชั่วคณะพอน.ช.แป้นกระชวกพุงกะทิ น.ช.ลุ่ม มีดก็ทะลุหน้าท้องออกไปด้านหลัง น.ช.แป้นคว้านมีดจนทำให้หน้าทอง น.ช.ลุ่มแหวะ ไส้ออกมากอง พอถูกลงก็พองโต สะอึกอยู่ในลำคอขลุกขลัก

บรรดาผู้คุมวิ่งเข้ามาระงับเหตุ นำร่างของ น.ช.ลุ่มส่งเรือนปฐมพยาบาลภายในเรือนจำ พอไปถึงมือหมอได้ไม่นาน น.ช.ลุ่มก็หมดลมหายใจเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว
ผู้คุมที่เหลือกับไพฑูรย์ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงจึงช่วยกันไล่จับ น.ช.แป้น พอจนตรอก น.ช.แป้นก็แทงอุตลุดไพฑูรย์ตะโกนบอกผู้คุมว่า
”อย่าเข้าไป ไอ้แป้นมันมีอีเป๋อ ข้าวของดีเเค่ไหนเป็นเสื่อมหมด”
ต้องผมเอง น.ช.แป้นร้องสวนท้าทายทันที

”เข้ามาเลยอาจารย์ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามีดหมอกับรอยเท้าหลวงพ่อเดิมของอาจารย์นะ” จะทนอีเป๋อของผมได้หรือเปล่า

”กูก็อยากจะรู้ว่าอีเป๋อของมึงนะจะสู้ไอ้นี่ได้ไหม”
ว่าแล้วไพฑูรย์ก็แก้เชือกที่คาดเอวออกขมวดปมเข้าด้วยกันแล้วเเกว่งสิ่งที่ร้อนเชือกอยู่เป็นวงกลมสิ่งนั้นคือ
”ปลัดขิก”หรือ”ศิวลิงค์”ของหลวงพ่ออี๋ที่ทำจากไม้คูนอันเบ้อเริ่ม
น.ช.แป้นเสือกมีดพรวดเข้ามาหาไพฑูรย์ที่ถอยหลังออกมาจนพ้นรัศมีการเสือกของมีด

ไพฑูรย์หวดเชือกที่มีปลัดขิกห้อยอยู่ฟาดเข้ากลางกระหม่อมของ น.ช.แป้นดังสนั่น หัวแตกเลือดอาบที่หน้าผาก ไพฑูรย์บอกว่าอีเป๋อแผลงมาจาก”โยนีลึงค์”อันเป็นอวัยวะเพศหญิงที่เเพ้”ศิวลิงค์”
อันเป็นอวัยวะเพศของผู้ชาย น.ช.แป้นเอามือเช็ดเลือด พอเห็นเลือดออกก็รู้ว่าเสียทีให้แก่ไพฑูรย์เสียเเล้ว ยืนตะลึงเซ่อด้วยความตกใจ ไพฑูรย์เห็นดังนั้นจึงไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดไป เตะเข้าที่ข้อมือขวาของน.ช.แป้น ซึ่งถือมีดไว้จนมีดหลุดกระเด็น เท้าซ้ายเตะเข้าที่ก้านคอ น.ช.แป้นถึงกับล้มทั้งยืน

ผู้คุมต่างพากันเข้ามาเอากระบองตี น.ช.แป้นไม่เลือกที่ ไพฑูรย์ร้องห้ามเสียงหลง ”พอเจ้านาย แค่นี้มันก็ไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวมันตาย”

พอผู้คุมรามือ น.ช.แป้นสลบเหมือด หน้าตาหัวหูเเตก ตามเนื้อตามตัวมีแต่รอยกระบองไพฑูรย์ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าของ น.ช.แป้น เอามาเผาไฟเพื่อป้องกันทิให้นำไปใช้กับคนอื่นอีก หลังจากฟื้น น.ช.แป้นถูกซ้อมอีก 3สลบ หมายความว่าช่วยกันเตะต่อยทุบตีจนสลบ จากนั้นก็เอาน้ำราดจนฟื้นแล้วซ้อมจนสลบอีก เอาน้ำราด แล้วซ้อมเป็นครั้งที่ 3 ก่อนหามไปขัง

พระกล้ากลางสมร ทราบเรื่องนี้ถึงกับเรียกผู้บัญชาการเรื่อนจำไปพบ พร้อมกับคาดโทษว่าอย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ไม่งั้นจะย้ายไปอยู่ที่อื่น เเม้เรื่องมีเมียในคุกห้ามกันไม่ได้ ก็ต้องหาทางควบคุมไม่ให้เกิดเรื่องฆ่ากันตายเพราะเรื่องดังกล่าวนี้ให้ได้

น.ช.แป้นถูกศาลพิพากษาโทษเพิ่มขึ้นอีกให้หลาบจำ น.ช.แป้นมากราบขอขมาไพฑูรย์ที่ได้ล่วงเกินเพราะไพฑูรย์เป็นผู้ที่นักโทษให้การนับถือว่าเป็นคนตรง ไม่ยุ่งกับใคร ทำตัวเหมือสิงโตหิน
”ขอบพระคุณอาจารย์ไพฑูรย์มากที่ไม่ฆ่าผม ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าอาจารย์จะเรียนรู้วิชาพวกอีเป๋อนี้ด้วย พอผมเห็นปลัดขิกของอาจารย์ ก็รู้เลยว่า วันนี้ผมจบแล้ว อาจารย์ล้างอาถรรพ์ผมได้หมด ในซีวิตของผมมีครั้งนี้เเหละที่ต้องเสียเลือดบน กบาล นอกนั้นผมได้เลือดจากคนอื่นมาโดยตลอด”

”เราไม่เคยคิดจะฆ่านาย แต่ที่ต้องแก้อาถรรพ์เพราะนายมันผิด ฆ่าคนตายแล้วยังจะฆ่าเจ้าพนักงานอีก นายก็รู้ว่าถ้านายฆ่าเจ้าพนักงาน เขาไม่ปล่อยให้นายขึ้นศาลแน่ แต่นายจะถูกมัดมือมัดเท้าใส่กระสอบแล้วถูกผู้คุมช่วยกันตีเหมือนตีมด ตีจนน่วมไปหมด ตายเหมือนหมา แล้วก็ทำ เรื่องเป็นว่าตายเพราะต่อสู้กับเจ้าพนักงานเขาไม่ใช้ปืนยิงนายให้ตายง่ายๆหรอก มันง่ายเกินไป”

น.ช.แป้นรับโทษเพิ่มขึ้น และต่อจากนี้ก็มิได้มีพฤติกรรมแบบเดิมอีก นอกจากจะไม่ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำกามแล้ว ยังหันมารับพระรัตนตรับเป็นที่ผึ่ง ผิดกับ น.ช.แป้นคนเก่า มันก็เป็นเรื่องแปลกที่ว่าพอเลิกใช้อีเป๋อ หน้าตาที่ดำคล้ำก็ค่อยๆจางลง ปรากฏหน้า
เหมือนคนทั่วไป น.ช.แป้นขอของดีจากไพฑูรย์ แต่ไพฑูรย์บอกว่าไม่มี ที่มีก็เป็นป้องกันตัว แต่ได้ให้ว่านเฒ่าหนังแห้ง หั่นเป็นเเว่นๆ
ตากแห้ง เวลามีเรื่องราวจะได้เคี้ยวกิน ว่านเฒ่าหนังเเห้งนี้พอเคี้ยวแล้วให้สังเกตว่า เมื่อว่านออกฤทธิ์เต็มที่แล้วลิ้นจะรู้สึกชาเห่อๆ นั้นเเหละลุยได้เลย เหนียวแบบแมลงวันไม่ได้กินเลือด

ทุกครั้งที่มีเรื่อง น.ช.เเป้นจะโชว์รอยถูกตีถูกแทงแต่ไม่เข้าเพราะอานุภาพว่านเฒ่าหนังเเห้งคุ้มครอง เขาบอกกับไพฑูรย์ว่า
”ผมเป็นหนี้บุญคุณอาจารย์มาก ไม่ได้ว่านของอาจารย์ผมคงตายไปแล้ว ผมจะไม่ลืมพระคุณอาจารย์ชั่วซีวิต”

ใส่ความเห็น