◎จากใจไพฑูรย์ พันธุ์เชื้องามถึงผู้อ่านและผู้ศรัทธา◎

◎คำนำจากหนังสือจอมอาญชญากรหมายเลข1◎

สวัสดีท่านผู้อ่านที่รักนับถือ ชีวิตจอมอาชญากรของข้าพเจ้า ต่อสู้มาในวงการนักเลงมีหลายตอนที่ชีวิตข้าพเจ้าต้องพึ่งเครื่องรางของขลังที่จะเป็นเกาะแก้วกำเเพงเพรช ป้องกันอันตรายจากศาสตราวุธ ปืน มีดทุกชนิด

เพื่อผลประโยชน์ในวิชาไสยศาสตร์ ที่มีความจริงที่ทางโลกวิทยาศาตร์ ไม่อาจพิสูจน์ ในอำนาจเร้นลับมหัศจรรย์ มีอิทธิฤทธิ์
อภินิหาริย์ ข้าพเจ้ารักในวิชาไสยศาสตร์ยิ่งด้วยชีวิต ข้าพเจ้าอายุ ๖ ขวบ พอจับดาบไหว พ่อก็เอามาฝากสำนักดาบตากสินมหาราช ศึกษาอยู่กับหลวงพ่อขอด วัดเขาแก้วจังหวัดตาก ๔ปี เรียนสำเร็จจนมีความสามารถในทางใช้วิชาเพลงดาบ

จังหวัดตากอุดมด้วยว่านมากมายหลายชนิดเช่น ว่านสามพันตึง ว่านไอ้เฒ่าหนังแห้ง ว่านสบู่เลือด ว่านพญาเสือดำ ว่านพระยาพิชัยดาบหัก ว่านกระชายดำ ว่านขิงดำ ว่านข่าดำ ว่านดังกล่าว ล้วนแต่ศักดิ์สิทธิ์กินเข้าไปแล้วอยู่ยงคงกระพันชาตรี

พวกเผ่าต่าง ๆในป่า มีพวกเผ่าขมุ อีก้อ กระเหรี่ยง ข่า มูเซอร์ เย้า ชอง พวกเเม้ว ไทยลือ ไทยเมง พวกนี้อยู่ในป่าลึก
ข้าพเจ้าไปอยู่กับพวกนี้โดยถูกตำรวจตามล่าชีวิตหนีตำรวจเข้าป่าไปทดลองชีวิตอยู่ในป่าสองปี ได้ศึกษาจำพวกว่านที่เป็นเครื่องอยู่ยงคงกะพันชาตรี และได้ผลแห่งการทดลอง

ว่านจำพวกนี้ชาวป่าชาวเขาทุกเผ่าปลูกเอาไว้ ครบ ๑ ปี หัวแก่ ก็ขุดเอามาเก็บไว้ พวกชาวป่าจะลำเลียงฝิ่นผลฝิ่น หรือพวกพรานป่าที่หากินทางยิงสัตว์ร้าย ก่อนออกจากบ้านจะต้องกินคนละแว่น
ไปพบสัตว์ป่าที่มีเขี้ยวเล็บและมีงา ชาวป่าจะต่อสู้โดยมีหอกและมีดเล่มเดียว โดยมากฆ่าสัตว์ร้ายตายหมด

เหตุผลเพราะพวกชาวป่าชาวเขากินว่านสัตว์จะกัดขบหรือตบด้วยเล็บ ไม่อาจทำอันตรายชาวป่าได้ เล็บเขี้ยวไม่ระคายผิว เมื่อสัตว์ทำอันตรายไม่ได้พรานป่าก็จะแทงสัตว์ป่าด้วยอาวุธมีดและหอกหรือระดมยิงด้วยหน้าไม้ตาย แล้วพรานป่าก็นำหนังและดีสัตว์ไปขายแลกข้าว

หลังจากที่ข้าพเจ้าหนีเข้าป่า ทางวงการตำรวจติดตามจับ ข้าพเจ้ามีความเป็นห่วงลูกเมียและเพื่อนฝูงจึงได้เดินทางจากป่ามาต่อสู้กับพวกตำรวจที่ตามล่า เข้าสู่พระนครตอนนั้นพระมหานครมีครูบาอาจารย์มากมาย

ข้าพเจ้าได้ไปนมัสการหลวงพ่อเดิมแห่งวัดหนองโพ หลวงพ่อวัดเขากบ หลวงพ่อปานแห่งวัดบางโพ หลวงพ่อน้อยและหลวงพ่อวัดบางเชือกหนัง วัดรวก วัดมะขามเฒ่า หลวงปู่พูแห่งวัดอิทรวิหาร หลวงพ่อเต๋ หลวงพ่อเงิน หลวงพ่อจาด หลวงพ่อจง ล้วนเเต่อาจารย์ที่มีอิทธิฤทธิ์และอภินิหารสานุศิษย์ทั่วเมือง ข้าพเจ้าชอบวิชาไสยศาสตร์ ได้ติดตามขอเครื่องรางของขลัง จากอาจารย์ดังกล่าวทุกอาจารย์

อาจารย์ที่ข้าพเจ้ามอบกายถวายชีวิตฝากไว้กับหลวงพ่อเดิมแห่งวัดหนองโพ เพราะเครื่องลางของขลังหลวงพ่อมี รอยเท้า แหวน ยันต์มหาการณ์ และมีดของหลวงพ่อสามารถปราบผี ปราบทรชน ข้าพเจ้าขอรับรองว่าบุคคลใดถ้าถูกแทงด้วยมีดหมอหลวงพ่อเดิม แม้ว่าจะมีเครื่องลางของขลัง อันมีอิทธิฤทธิ์ก็จะถึงซึ่งความตายทันที เป็นมีดที่มีอัตถเวทย์แก้อาถรรพ์อันมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะข้าพเจ้าผู้เขียนได้แทงคนที่มีวิชาตายมาแล้วถึง ๑๕ คน และยิ่งรอยเท้าของหลวงพ่อสามารถคุ้มครองชีวิตข้าพเจ้าทั้งนอกคุกและในคุก เป็นประจักษ์พยานมาแล้วข้าพเจ้าถูกอธิบดีตำรวจ (หลวงอดุลย์ เดชจรัส) ยิงข้าพเจ้าในห้องขังถึงสามนัดก็ไม่อาจทำอันตรายข้าพเจ้าได้

และต่อมาตำรวจรู้ว่ามีรอยเท้าหลวงพ่อเดิมซ่อนอยู่ที่ปกคอเสื้อเชิ๊ต ขุนบรรจงปราบทรชนซึ่งมียศเป็นพันตำรวจโท ได้ท้าข้าพเจ้ายิงโดยให้ข้าพเจ้าถอดเสื้อ ชีวิตของข้าพเจ้าไม่ถึงอับปาง แม้ว่าจะไม่มีรอยเท้าหลวงพ่อ มีด แหวน ก็ไม่กลัวเพราะหลวงพ่อสักน้ำมันงาลงยันต์มหากาฬไว้ จะเอาปืนหรือมีดไม่อาจที่จะทำอันตรายได้

พันตำรวจโทบรรจง มีพระสมเด็จพุทธโฆษาจารย์(โต) และพระวัดพลับ ยืนสง่ากลางสนาม เขาก็นักเลงจริงได้มาพบข้าพเจ้า ข้าพเจ้าใช้พระเวทย์เป็นวิชาคัด อันมีอภินิหารคัดพระวัดพลับ และสมเด็จพุทธจารย์โต ชั่วขณะหนึ่ง ลูกปืนก็ออกจากลำกล้อง ร่างของนายพันโทบรรจงก็ไปสู่สุคติ เป็นความประมาทเพราะ พ.ต.ท. บรรจง ถือว่ามีพระสมเด็จเคยลองฤทธิ์ท้ายิงกับพวกไอ้เสือๆ พ่ายเเพ้ แต่มาพบกับข้าพเจ้า แพ้ข้าพเจ้าเพราะข้าพเจ้ามีวิชาคัดเขา และกันเขาคัด คงกระพันชาตรี

วิชาดังกล่าวหลวงพ่อเดิมประสิทธิประสาทให้ข้าพเจ้าและยิ่งกว่านี้ ยังมีวิชาสังถ่วง ที่ช่วยเหลือข้าพเจ้าให้พ้นจากกรงขังสามสี่หน เครื่องรางของขลังของหลวงพ่อเดิมข้าพเจ้าเก็บรักษาไว้เพื่อการสักการะบูชา

เรื่องราวประมาณ ๔-๕ ร้อยตอน ที่ข้าพเจ้ามอบให้สำนักพิมพ์ประมวลสารพิมพ์ก็เพื่อให้ท่านผู้อ่านได้มีโอกาสรู้เรื่องราวชีวะประวัติอันละเอียดของข้าพเจ้าในเรื่องชีวะประวัตินี้

เมื่อข้าพเจ้าบวชอยู่ มีคุณสุวัฒน์ วรดีลก นามปากกาพีพร ได้อัดเทปชีวิตของข้าพเจ้าโดยเครื่องเทปแผ่นใหญ่ถึง ๓๙ม้วน ชีวะประวัติตั้งเเต่เกิดจนถึงพ้นโทษ และได้มาทำงานอยู่กับบริษัท นักสืบกรุงเทพฯ เพื่อเลี้ยงลูกๆอีกสองคน แต่เป็นที่น่าเศร้าสลดใจอย่างใหญ่หลวง เพราะคุณสุวัฒน์ ไม่ปฏิบัติตามคำพูด ซ่อนเทป ๓๙ม้วน หลบหนีข้าพเจ้าถึงสองปี จะพูดอย่างไรก็ไม่พูด เป็นการโกงกันอย่างชัดๆ ไม่มากมายอะไรนักหรอก แต่เป็นแผลๆหนึ่งที่คุณสุวัฒน์

ทำให้ข้าพเจ้าต้องจดจำไปอีกนาน จึงหันหน้ามาหาสำนักพิมพ์ประมวลสาส์น มีทั้งความซื่อสัตย์และมีความเมตตาปราณีข้าพเจ้าเป็นที่ไว้วางใจ จึงมอบลิขสิทธิ์ทั้งหมดให้เป็นผู้ลิขิต บางตอนชีวิตข้าพเจ้ามีแต่ความเศร้าน่าเวทนาและบางฉากก็มีโหดเหี้ยมทมิฬหินชาติ สิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นในชิวิตก็เกิดขึ้นโดยไม่เคยคิดคาดฝันมาก่อน ว่าข้าพเจ้าจะกลับกลายเป็นฆาตกร ที่ทางวงการตำรวจตามล่าถึง ๕ประเทศ มือกฏหมายยาวเหยียดสุดขอบฟ้า ข้าพเจ้าหลบหนีไปถึง๕ประเทศ ระยะราวห้าหมื่นไมล์

ตำรวจตามล่าไม่ถึง แต่ข้าพเจ้ากลับมาเพื่อฆ่าตำรวจที่เคยทำความชอกช้ำให้กับข้าพเจ้าอย่างชนิดที่น้ำตาข้าพเจ้าออกมาเป็นสายเลือด ข้าพเจ้าห่างจากลูกเมียเพื่อนฝูงกลับมาเยี่ยมเยียน และยืนหยัดต่อสู้พวกอัศวินเเหวนเพรชผู้ที่มีความเก่งกล้าในการปราบปรามฆาตกรโหด

ข้าพเจ้าได้เคยดูภาพยนตร์ตั้งแต่อดีตและปัจจุบันทั้งสิ้นมีแต่เรื่องแต่งที่เป็นเรื่องจริงก็เกี่ยวกับชีวิตจริงของไอ้เสือ ถ้าเป็นเรื่องแต่งเกินความจริง ข้าพเจ้าดูเเล้วเศร้าๆ เพราะนักแต่งทุกคนต้องให้ผู้ร้ายตายตอนจบหมั่นไส้ที่พวกตำรวจเก่งทุกเรื่องผู้ร้ายยี่สิบตำรวจ ๕ คน ยิงผู้ร้ายยี่สิบตายหมด ตำรวจเพียงแต่หลบลูกปืนล้มไปทับฝุ่นบาดเจ็บเล็กน้อย นี่แหละครับผู้อ่าน มันไม่ยุติธรรมไม่สมเหตุสมผล ข้าพเจ้ายืนหยัดจะลองดูว่าข้าพเจ้าเป็นผู้ร้ายดูซิว่าข้าพเจ้าจะตายตอนจบหรือไม่

เป็นความนึกคิดค่อนข้างบ้าๆบอๆ แต่จะทำอย่างไรได้หนีสุดขอบฟ้าแล้วก็หนีไม่พ้น ลองหันหน้ากลับมาต่อสู้กับตำรวจคนเก่ง ที่ตามล่าอีกสักครั้งแม้ว่าจะตายก็ยอม ผลแห่งการต่อสู้ทั้งหมด ทั้งนายตำรวจและสายลับเมียทรยศเพื่อนทรยศ และฆ่านักโทษในคุก รวมทั้งสิ้น ๔๓ ศพ คำว่าฆาตกรหมายเลข ๑ นั้นประวัติศาสตร์ของฆาตกรหมายเลข ๑ ของประชาชน ชื่อจอมโจรดินลิงเยอร์ แอนด์คาโปน บิลลี่เดอะคิด เป็นโจรใจโหดร้าย ฆ่าเจ้าทรัพย์มากมาย จุดจบของจอมโจรไปบอกชื่อจริงกับ โอวีเรียหัวหน้าแม่เล้า ซึ่งเป็นผู้หาเมียให้จอมโจร ซึ่งเป็นหญิงคนชั่วตำรวจสืบรู้แม้เล้าบอกความจริงหมด ซึ่งเป็นหญิงคนชั่วตำรวจสืบรู้

แม่เล้าบอกความจริงหมด ตำรวจจึงซัลโวด้วยกระสุนเหล็ก จอมโจรตายเพราะหญิงคนชั่วแอนด์คาโปนเป็นโจรที่สร้างอิทธิพล โดยเอาเงินให้สินบน กับนายกเทศมาตรีนายอำเภอ นายตำรวจ จอมโจรค้าของเถื่อนจุดจบจอมโจรไม่เชื่อใครนอกจากเชื่อตัวเอง ลูกน้องคนสนิทคิดฆ่าจอมโจรจบชีวิตโดยลูกน้องฆ่า บิลลี่เดอะคิด เป็นโจรที่โหดร้าย ประชาชนกลัวทั้งประเทศ ตายเพราะน้องเมียเป็นผู้ฆ่า

ประเทศฝรั่งเศส ผู้ร้ายชื่อ อังกูยอง ปาปิญองดังท่านผู้ท่านคงจะได้ทราบจากหนังสือ และภาพยนตร์มาแล้วประเทศอังกฤษ
ดอนรอสุล่า จอมโจรหมายเลข ๑ โจรคนนี้ชอบปล้นเเต่เครื่องเพรช ฆ่าเจ้าทุกข์ตายด้วยเซ็นตยาไนท์ทุกราย แต่ทุกขโตทุกขถานัง ถูกจับเเขวนคอตายไปตามระเบียบและยังมีอีกหลายประเทศเกรงว่าข้อความจะยืดยาว ฆาตกรหมายเลข ๑ ประเทศไทย ยังไม่ปรากฏในท้องตลาด มีเเต่ชีวิตการต่อสู้เป็นบางวรรคบางตอนยังไม่สมบูรณ์ ข้าพเจ้าจึงมอบให้สำนักพิมพ์ประมวลสาส์นพิมพ์เป้นเล่มตั้งเเต่ต้นจนจบ

เพื่อถ่ายทอดชีวิตข้าพเจ้าให้ท่านผู้อ่านได้มีโอกาสรู้ประวัติจริงของข้าพเจ้า ซึ่งเป้นชีวิตที่ต่อสู่กับวงการตำรวจ วงการนักเลงและต่อสู้ชีวิตในคุกในตราง ชีวิตข้าพเจ้าต้องต่อสู้วงการตำรวจ บันทึกชีวิตข้าพเจ้าไว้ในเเฟ้มอาชญากร

สำนักประมวลสาส์น จะแปลเป้นภาษาอังกฤษ ภาษาจีนและต่างประเทศอีกหลายภาษา เพื่ออวดโชว์ลวดลายของจอมโจรหมายเลข๑ ของประเทศไทยให้วงการหนังสือเอามาเทียบเคียงกับผู้ร้ายหมายเลข ๑ ของประเทศอื่นๆประเทศไหนที่จะได้รับรางวัลในความโหดเหี้ยมทมิฬ สำหรับท่านผู้อ่านให้ท่านตัดสินใจเอาเอง

เดียวนี้ทุกวันนี้เรื่องเครื่องรางของขลัง กำลังเขียนอยู่ยังมีอีกถึง ๕o ตอนทุกตอนล้วนแต่เป็นเรื่องเข้มข้น เป็นเรื่องของจอมพลังขมังเวทย์ หลังจากที่ข้าพเจ้าออกจากคุกมาเเล้ว ได้มาเห็นอาจารย์ในยุคนี้ก็มีอิทธิฤทธิ์เหมือนยุคก่อน วิชาไสยศาสตร์จะต้องรุ่งโรจน์ชั่วนิรันดร

ชีวิตข้าพเจ้าเกิดมาก็ไม่มีอะไรที่จะเอามาเป็นเครื่องยึดถือที่จะเอามาเป็นอาชีพ นอกจากขุดเอาความจริงที่ข้าพเจ้าประสบการณ์มา

ข้าพเจ้าขอพูดถึงลักษณะการเขียนหนังสือ มีมากมายหลายอย่างแตกต่างกันถ้าจะรวมความเอาแต่เรื่องสำคัญมีอยู่ ๓ประการเท่านั้น

ประการที่๑เขียนไปตามอารมณ์ สร้างมโนภาพให้เกิด แล้วก็เขียนไปตามเรื่อง ข้อนี้ค่อนข้างง่าย เพราะนึกเอาเดียวก็พอเเล้ว

ประการที่๒ เขียนเพื่อให้ความรู้แก่ผู้อื่น ไม่ให้ผู้อ่านเบื่อหน่ายที่จะอ่าน ก่อนอื่นจะต้องค้นคว้าหาหลักฐานให้เพียงพอ และหาภาพประกอบ พร้อมแล้วจึงจะออกความเห็นได้ ต้องละเอียดรอบคอบ เมื่อแน่นอนแล้วจึงเขียนสู่ท่านผู้อ่าน สิ่งไม่รู้ ต้องไถ่ถามผู้รู้ที่มีความรู้ในวิชานั้นๆเสียก่อน

ประการที่๓ เขียนโดยเอาเรื่องชีวิตในอดีตที่ประสบการณ์ผ่านมาเเล้วก็ต้องมีความจำชั้นยอด เเละการเขียนต้องมีบรรยากาศให้ท่านผู้อ่านออกรสชาติ

การเขียนทั้งสามประการ สรุปเเล้วยากทุกอย่างยากมากที่สุดก็คือเขียนความจริง บางท่านผู้อ่านเชื่อข้อเขียนบางท่านผู้อ่านไม่เชื่อเขียนจดหมายมาถาม ข้าพเจ้าก็ต้องอธิบายให้รู้ถึงเรื่องนั้นๆ ผู้เขียนจึงใช้เวลาเหน็ดเหนื่อย เกี่ยวกับชีวิตประสบการณ์ที่ผ่านมา เขียนมาแล้วบันทึกเอาไว้อย่างมีหลักฐาน เขียนสู่ท้องตลาดในนิตยสารต่างๆ เจ็ดร้อยสี่สิบสองตอน ในนิตยสารฟ้าเมืองไทย อาถรรพ์ มหัศจรรย์พิศดาร ดิฉัน เริงสาร

เขียนถ่ายทอดลงมาระยะ ๕ปี ยังไม่จบเรื่องยาวยังมีอีกหลายร้อยหลายพันตอน ทุกตอนเป็นเรื่องจริงมีประสบการณ์ตั้งแต่เป็นเด็กอายุถึง ๑o ขวบ ๑๕ขวบ ๒oขวบเป็นวัยเรียน วัยรัก๒๒ขวบ ต่อสู้ในวงการนักเลงยังโลกข้างนอก๑๕ปี วงการหนีคุกติดคุก ถูกเฆี่ยน ถูกขังตึกมืด ต่อสู้ในคุกถึงเจ็ดคุก

เดชะบุญที่ผู้เขียนมีหลวงพ่อต่างๆที่มอบเครื่องรางของขลังให้ปราบพวกอธรรมใจร้ายที่อ้างอวดอิธิฤทธิ์ ต้องพบจุดจบด้วยมีดหมอหลวงพ่อเดิม ข้าพเจ้าเขียนเรื่องจริง จึงต้องหาหลักฐานมาประกอบการเขียน หลักฐานที่จะนำมายืนยันนั้น มีคำพิพากษาเป็นหลักฐานเเน่นอน ทุกคนต้องเชื่อผู้เขียนจึงดิ้นรนโดยยื่นคำร้องขอคัดสำนวนคำพิพากษาที่ลงโทษเรื่องฆ่าคนตาย พร้อมทั้งชื่อและนามสกุล เพื่อกันพี่น้องลูกหลานที่อยู่เบื้องหลังจะฟ้องร้องหาว่าข้าพเจ้าหมิ่นประมาท

จึงคัดคำพิพากษามาไว้เพื่อความอุ่นใจ และนอกจากคำพิพากษายังมีหนังสือพิมพ์รายวัน ไทยหนุ่ม ดาวนคร สุภาพบุรุษ ประชามิตร ประมวลวัน หนังสือพิมพ์ที่กล่าวมานี้ ลงข่าวตามคำพิพากษาและข่าวชื่อนามสกุลข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไปที่หอสมุดแห่งชาติเพื่อคัดข่าวหนังสือพิมพ์ที่เป็นหลักฐานประจักมาษ์มาไว้ตั้งเเต่ พ.ศ. ๒๔๖๓,๖๔,๗o,๘o,๙o,๕oo ทั้งนี้เพื่อป้องกันท่านผู้อ่านที่ยังไม่อยากเชื่อเรื่องที่ข้าพเจ้าเขียน ข้าพเจ้าก็จะนำหลักฐานที่ดิ้นรนจัดหามาให้เพื่อเป็นการยืนยัน จึงเรียกว่าบริสุทธิ์ในข้อเขียน

ท่านอยากรู้ประวัติชีวิตของข้าพเจ้า รอคอยสำนักประมวลสาส์นจะพิมต่อจากเรื่อง ชีวิตจอมขมังเวทย์ ในไม่ช้านี้

ขอได้รับความนับถือ จากข้าพเจ้า

ไพฑูรย์ พันธุ์เชื้องาม

ใส่ความเห็น